The stockings were hung
by the chimney with care,
In hopes that St. Nicholas
soon would be there;

The children were nestled
all snug in their beds,
While visions of sugar-plums
danced in their heads;

And mamma in her 'kerchief,
and I in my cap,
Had just settled down
for a long winter's nap,

When out on the lawn
there arose such a clatter,
I sprang from the bed
to see what was the matter.

Away to the window
I flew like a flash,
Tore open the shutters
and threw up the sash.

The moon on the breast
of the new-fallen snow
Gave the lustre of
mid-day to objects below,

When, what to my
wondering eyes should appear,
But a miniature sleigh,
and eight tiny reindeer,

With a little old driver,
so lively and quick,
I knew in a moment
it must be St. Nick.

More rapid than eagles
his coursers they came,
And he whistled, and shouted,
and called them by name;

"Now, Dasher! now, Dancer!
now, Prancer and Vixen!
On, Comet! on Cupid! on,
Donder and Blitzen!

To the top of the porch!
to the top of the wall!
Now dash away! dash away!
dash away all!"

As dry leaves that before
the wild hurricane fly,
When they meet with an obstacle,
mount to the sky,

So up to the house-top
the coursers they flew,
With the sleigh full of toys,
and St. Nicholas too.

And then, in a twinkling,
I heard on the roof
The prancing and pawing
of each little hoof.

As I drew in my head,
and was turning around,
Down the chimney
St. Nicholas came with a bound.

He was dressed all in fur,
from his head to his foot,
And his clothes
were all tarnished with ashes and soot;

A bundle of toys
he had flung on his back,
And he looked like a peddler
just opening his pack.

His eyes -- how they twinkled!
his dimples how merry!
His cheeks were like roses,
his nose like a cherry!

His droll little mouth
was drawn up like a bow,
And the beard of his chin
was as white as the snow;

The stump of a pipe
he held tight in his teeth,
And the smoke it encircled
his head like a wreath;

He had a broad face|
and a little round belly,
That shook,
when he laughed like a bowlful of jelly.

He was chubby and plump,
a right jolly old elf,
And I laughed when I saw him,
in spite of myself;

A wink of his eye
and a twist of his head,
Soon gave me to know
I had nothing to dread;

He spoke not a word,
but went straight to his work,
And filled all the stockings;
then turned with a jerk,

And laying his finger
aside of his nose,
And giving a nod,
up the chimney he rose;

He sprang to his sleigh,
to his team gave a whistle,
And away they all flew
like the down of a thistle.

But I heard him exclaim,
ere he drove out of sight,
"Happy Christmas to all,
and to all a good-night."

Met zorg waren de sokken
opgehangen bij de schouw,
In de hoop dat de Kerstman
zou arriveren, en wel gauw;

De kinderen hadden zich knus
genesteld in hun bed,
Terwijl films van zoetekauw
in hun hoofd aan werden gezet;

En moeder met haar hoofddoek,
en ik met mijn muts als jonge knaap,
Waren zojuist neergestreken,
voor onze lange winterslaap

Toen er plots op het gazon
zo'n oproer ontstond ,
Dat ik opsprong uit bed
om te kijken wat er gebeurde daar op de grond.

Op naar het raam
zo snel ik maar kon zijn,
Ik gooide de luiken open
en opende het gordijn.

De maan scheen op een deken
van vers gevallen snee
En gaf de glans
van daglicht aan voorwerpen benee.

Toen, tot mijn verbazing
ik dacht dat mijn ogen met mij zaten te klieren,
Zag ik een miniatuur slee,
en acht kleine rendieren.

Met een kleine oude berijder,
zo levendig en snel,
Ik wist direct:
Het is de Kerstman, het moet wel!

Sneller dan arenden
kwamen zijn rendieren eraan,
Hij floot en riep,
en noemde hen bij naam;

"Nu Dasher! Nu Dancer!
Nu, Prancer en Vixen!
Ga Comet! Ga Cupid! ga,
Donder en Blitzen!

Naar de top van de portiek!
naar de top van de muur!
Nu, snel je weg! Snel je weg!
Zo snel als vuur!"

Zoals droge bladeren die vliegen
voor een wilde orkaan,
Wanneer ze een obstakel tegenkomen,
en al vliegend de lucht in gaan,

Zo naar de nok van het huis
vlogen de rendieren hoppakee,
Met een slee vol met speelgoed,
en de Kerstman kwam ook mee.

En toen, in een wenk,
hoorde ik op het dak
Het klakken en trappelen
van elke kleine rendierenhak.

Toen ik mijn hoofd ophief,
en mezelf omdraaide,
Zag ik hoe de Kerstman
door de schoorsteen naar binnen waaide.

Hij was helemaal gekleed in bont,
van zijn hoofd tot aan zijn voet,
En zijn kleding,
was helemaal bevlekt met as en roet.

Een zak met speelgoed
had hij op zijn rug gezwaaid,
En hij leek op een handelaar
met zijn verzameling uitgezaaid.

Zijn ogen -- hoe ze twinkelden!
Zijn kuiltjes zo vrolijk vers!
Zijn wangen waren als rozen,
zijn neus als een kers.

Zijn grappige kleine mond,
die als een boog opgesteld zit,
En de baard op zijn kin,
als sneeuw zo wit

De stomp van een pijp,
hield hij stevig tussen zijn tanden,
En wat hij uitblies,
kringelde om zijn hoofd als rookranden;

Hij had een breed gezicht
en een kleine ronde buik,
Die schudde wanneer hij lachte,
als een bak vol gelei, ja dat was wel puik.

Hij was mollig en lomp,
Een vrolijke oude elf,
en ik lachte toen ik hem zag,
ondanks mezelf.

Een knipoog van hem,
en een draai met zijn hoofd,
Gaven me al snel het gevoel,
dat mijn angsten waren gedoofd.

Hij zei geen woord,
maar ging direct aan de slag,
En vulde alle sokken,
toen draaide hij zich plots om, met een lach.

Hij legde zijn vinger,
tegen zijn neus,
Gaf een knik,
en ging naar boven door de schoorsteen, ja heus;

Hij sprong in zijn slee,
gaf een fluitsignaal aan zijn team,
En weg vlogen ze, zoals pluisjes van een distel
na een tijdje niet meer te zien.

Maar ik hoorde hem uitroepen,
voordat hij uit het zicht verdween met al zijn pracht:
"Fijne kerst voor iedereen,
en voor allen een goede nacht!"